routes.gr

Γενικά, πριν από κάθε πτώση μου στην αναρρίχηση ή τρακάρισμα στον δρόμο ή άλλη μαλακία, ένα καμπανάκι μου χτυπάει «ντιν νταν, πρόσεχε Καραμήτρο». Και έτσι και δεν το ακούσω τότε σίγουρα, μα σίγουρα έρχεται το αναπάντεχο. Νόμιζα ότι είχα φτάσει σε καλό επίπεδο την συμφωνία με την συνείδηση αλλά πριν από μια εβδομάδα στην Γκιώνα είχα ατύχημα με επιπτώσεις: ένα ραγισμένο αστράγαλο, δύο στραμπουλιγμένα πόδια, ένα γόνατο και μπόλικες εκδορές στο δέρμα, την ψυχή και την καρδούλα μου. Ναι γιατί βλέπεις πήρα και τον άλλο στην πτώση, ο οποίος φυσικά δεν την γλύτωσε.

Ευτυχώς μόλις στο πρώτο πέρασμα της διαδρομής. εκεί ήταν που του είπα του άλλου: «Να δεθούμε ή να πάμε χύμα...» τρομάρα μας. Δένομαι, με βάζει στο κουβαδάκι του, χωρίς ρελέ (μάγκα μου...), στέκεται από κάτω (λες και κάνουμε μπούλντερ) και εγώ ορμάω όλο σιγουριά και αυτοπεποίθηση (ο Καραμήτρος). Σύντομα διαπίστωσα το μπόλικο verglass (ντιν...) και ότι ήταν τσαμπουκάς. Βάζω ένα καρύδι, φαινόταν μέτριο (νταν ντιν...). Αλλά κάτι τέτοια τα μασάω και με πλαϊνά πιασίματα μαζεύω τα πόδια ψηλά στα verglass, κάνω μια τοποθέτηση το πιολέ πιο πάνω (ντιν νταν ντιν...) και το τραβάω έτσι αεράτα για να καθαρίσω το πέρασμα.

Φτου. Έτσι μου έκανε το πιολέ και πετάω απευθείας
Φτού. Έτσι μου έκανε το καρύδι και πετάγεται απευθείας.
Φτου, Φτου, Φτου δεν είπαμε και αφού έπεσα επάνω του γλιστράμε αγκαλιά και με επιτάχυσνση στο παγωμένο 35 μοιρο. Πόδια πάνω κεφάλι κάτω και εγώ από κάτω. Βαράω ανέλπιδα το πιολέ και το χάνω απευθείας. Κατάφερα να γυρίσω το κεφάλι πάνω. Σπρώχνω το άλλο τον κακομοίρη από την αγκαλιά του και μετά από μια κατοστάρα μέτρα και μπόλικα τρακαρίσματα σε κροκάλες σταματήσαμε.....

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα. Εντάξει υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Και λίγες βδομάδες ή μια ζωή off δεν πειράζει. Καμιά φορά κάνει και καλό. Σε βάζει να σκέφτεσαι...
Που πας ρε Καραμήτροοο!